Vandaag preekte ik over Johannes 7:1-24. We ontmoeten Jezus op het Loofhuttenfeest in de tempel in Jeruzalem. Hij gaat daar ‘in het geheim’ naar toe (vers 10). In de preek leg ik een verband tussen het Loofhuttenfeest en Jezus’ verborgenheid.
Kunnen wij leven met een verborgen Christus? Kunnen wij leven met een verborgen Heer? Dat is volgens mij de vraag die onze Schriftlezing aan de orde wil stellen. We lazen hoe Jezus uitwijkt naar Galilea, omdat in Judea hij zijn leven niet zeker is. En hoe zijn broers hem aansporen toch naar Judea te gaan, naar Jeruzalem. ‘Laat je dan zien aan de wereld!’, zeggen ze tegen Hem. En Jezus weigert. Uiteindelijk gaat Hij wel naar Judea, naar Jeruzalem, maar in het geheim. Daar zit de spanning in dit gedeelte: tussen dat ‘Laat je dan zien aan de wereld!’ en Jezus’ geheime reis naar Jeruzalem.
Kunnen wij leven met een verborgen Christus? Met een Heer van de wereld, de Redder van de hele schepping, terwijl die wereld een chaos is vol geweld en ongerechtigheid en de schepping op een ongekende ecologische ramp afstevent en we het punt dat we daar nog iets aan kunnen doen misschien al gepasseerd zijn of zeer binnenkort passeren?
Kunnen wij leven met een verborgen Christus? Met een Heer van de kerk, met een verlosser, een heiland, terwijl het christelijk geloof in ons land en in Europa verdampt en er talloze andere goden worden gediend? En dan de kerk zelf. Het lichaam van Christus hult zich zo vaak in een gewaad van halfheid, lauwheid, misverstanden, slechte communicatie, slepende processen… Druk met van alles, maar niet met het ene nodige.
Kunnen mijn leven met een verborgen Heer? Met een God die mens werd, die onze vriend wil zijn, onze redder en zaligmaker, maar ondertussen voelen wij ons verloren en ongelukkig, door rouw, door ziekte, doordat wij zo verschrikkelijk weinig op Hem lijken.
Kunnen wij leven met een verborgen Christus? Kunnen wij leven in in de loofhut? Onder de blote hemel, in het open veld, een paar stokken, een paar takken. Kun je daar in leven, ja, kun je daar in feestvieren nota bene?
Zeg niet te snel dat je dat wel kunt. Jezus broers konden het niet. De Mensen in Jeruzalem durfde het niet. De Joodse leiders wilde het niet. Zeg niet te snel dat je deze Jezus wel kunt hebben. Wie bij hem horen wil, lijdt met hem. Wie bij hem horen wil, lijdt met hem aan de wereld, lijdt met hem aan de kerk en lijdt met hem aan zichzelf. Je zucht om de nood van de wereld, en dan niet alleen omdat het zo erg is allemaal, maar omdat het schuld voor je geworden is. Je zucht om de kerk en haar onvermogen het te hebben over waar het over moet gaan, en dan niet omdat die ander het weer doet, maar omdat jij deelt in de misère en het ongeloof. Je zucht om al die dingen in je eigen leven, verkeerde gewoonten, gemakzucht, cynisme, al die miezerige gedachten.
Zeg niet te snel dat je kunnen leven met een verborgen Christus. Jezus was toen niet de gedroomde Messias, Hij is het nog niet. En het leven met Hem is dus ook geen droomleven. Wie bij hem horen wil, trekt uit het solide en veilige beton van het bekende, van het eigen gelijk en zelfs van het eigen geloof naar een hutje. Een schamel dak.
Toch is het de enige mogelijkheid, de enige echte mogelijkheid. Alleen wie zich met Christus durft te verbergen, wie durft te wachten tot de tijd rijp is, wie wil luisteren naar zijn onderricht als woord van God, die zal het ervaren. Je zult net zoveel onbegrip en tegenstand tegenkomen en als Hij, maar er is geen alternatief.
Alleen in de loofhut, alleen onder een dak dat een opening biedt voor de hemel, alleen in het voorlopige, alleen in wat je net zo makkelijk weer afbreekt en ergens anders opzet, alleen daarin kan het leven goed zijn, kan het leven een feest worden.
Lieve ambtsdragers, moet ik hier nog lessen voor jullie uit trekken? Wat geldt voor alle volgelingen van Jezus, geldt in versterkte mate voor hen die leidinggeven in de gemeente. Leven met Christus is leven met zijn verborgenheid, is het uithouden, is de gemeente bewaren bij het geloof dat verborgen niet wil zeggen afwezig, totdat Hij zelf komt en spreekt en alle dingen nieuw maakt. Alle dingen, ook jou en mij, ook onze kerk.
Geef een reactie